Louis en Maurice la Rooy

Een oude rot is het. Louis la Rooy. Maar wel een oude rot met vrolijke ogen die hetzelfde plezier uitstralen als de sculpturen die hij maakt. Hoppa.

Hij is er al een tijdje en ooit, lang geleden, begon hij bij van Tetterode Glasobjecten en voerde daar architectonisch werk in opdracht uit. Maar het bloed kruipt en al dat talent en die vrolijke creativiteit konden en mochten niet opgemerkt blijven. En dus ging Louis la Rooy zich een jaar of vijftien geleden meer en meer op zijn eigen ontwerpen richten. In dat vrije werk zoekt hij steeds naar nieuwe technische mogelijkheden in de verwerking van het glas. Dat eigen werk is schilderachtig in felle kleuren met scherpe, bijna agressieve accenten. In diezelfde tijd  heeft Louis La Rooy de weg gevonden naar het driedimensionaal werken met vlakglas. Hij maakte kennis met de roll-up techniek en raakte ervan in de ban.

Sinds die tijd ontstaan uiteenlopende, vrolijke en kleurrijke objecten waarin transparante glaskleuren worden gecombineerd met opaalkleuren, zodat verrassende inkijkjes ontstaan naar de verschillende zijden van een object. De sculpturen van Louis la Rooy hebben altijd iets flamboyant. Met hun humoristische zwierigheid zijn ze niet alleen uiterst decoratief maar roepen ze ook verbazing, bewondering en vaak blijdschap op. De titels van de sculpturen dragen daar overigens altijd aan bij.

Louis la Rooy is inmiddels namelijk niet alleen een oude rot in het vak met een behoorlijke  naamsbekendheid, hij is  ook ‘ de vader van….’ (Maurice la Rooy). Samen delen ze niet alleen de liefde voor het vak en het glas maar brengen ze ook lange vrolijke avonden door waarin de  vaak humoristische titels voor zijn sculpturen bedacht worden. De titels zijn een knipoog. Naar het leven. Happy Glass. Al bijna 50 jaar! Maurice la Rooy Een jonge hond is het. Maurice la Rooy. Hoppa.

Daar was hij ineens. Na zijn opleiding Graphic Design die hij deed omdat hij wilde tekenen en designen. Maar voor hij het wist zat hij voornamelijk achter zijn computer. Geen pen. Geen papier. Geen bloed. Geen zweet. Geen tranen. En het ergste van alles; geen vieze handen! Wat moet een mens met schone handen in dit leven? Saai, dacht Maurice. Ik moet bewegen. Ik moet voelen. Ik moet ruiken. Zweten. Werken. Maurice la Rooy wil eigenlijk nog steeds illustratief werk maken. Maar dan drie dimensionaal. Zijn sculpturen vertellen altijd een verhaal. Maar dan wel in één beeld. Er is geen ‘voor’ in het verhaal en er is geen ‘na’. Er is alleen dit beeld dat alles vertelt. ‘Terwijl ik met het glas bezig ben is het alsof we in gesprek zijn.

Tijdens het proces verandert het glas voortdurend van consistentie. Van koud naar warm naar vloeibaar en het glas doet niet altijd wat ik wil, wat ik dacht. Glas is koppig. We spreken, en tijdens die dialoog komt de sculptuur langzaam tot leven. Wordt geboren en krijgt een ziel en valt samen met wat er in mijn hoofd bedacht was. Tot de laatste fase. Als het glas klaar is en ik het uit de afkoeloven haal. Dan is het klaar. Is het niet meer van mij maar voor de wereld. Het is bijna alsof wat tot leven kwam dan gestorven is. Omdat ik het weggeef. Afstand neem. Niet meer aan dit werk kan creëren. Niets meer in beweging kan zetten. Er is dan alleen nog het statische glas. Dat zonder mij zijn verhaal moet gaan vertellen’.